06 222 00 646 053 57 252 75 info@joopweeink.nl
Blog Joop Weeink

Het grootste cadeau

‘Dag mevrouw, hoe gaat het nu?’ vraag ik aan de dame. We hebben bijna een jaar geleden de uitvaart van haar man verzorgd. Ik zie haar zitten op een bankje in een van de gangen van het verzorgingshuis waar ze haar laatste jaren zal slijten. ‘Ach’, zo zegt ze, ‘ik wil niet klagen hoor, maar het alleen naar bed gaan ’s avonds en die ellendige zondagen, daar zal ik denk ik niet meer aan wennen.’

Eenzaamheid. Het lijkt soms zo ver weg maar is heel vaak zo dichtbij.

‘Ik heb de afgelopen weken zitten breien aan een sjaal voor mijn kleinzoon. Ik heb er net bij het postkantoor een pakketje van laten maken, samen met een zak pepernoten’, zo vertelt ze. ‘Ze gaan namelijk eind van de maand op wintersport. Dan heeft mijn kleinzoon het in ieder geval niet koud’.

Voor deze dame geen Sinterklaas en zo te horen zien ook haar kerstdagen er niet bepaald ‘warm’ uit. We roepen ‘dag Sinterklaasje’, de sterren stralen alweer in een prachtige verlichte boom een paar kilometer verderop en in onze huiskamers wordt plaatst gemaakt voor de kerstboom. Maar voor deze groep mensen blijkt de ‘feestmaand’ vooral een maand waarin hun eenzaamheid nog eens extra benadrukt wordt.

Op doordeweekse dagen is er vaak nog wel afleiding. Mensen gaan naar de dagopvang of doen mee aan activiteiten die er in de instelling voor hen worden georganiseerd. Maar zodra ze weer op hun kamer zijn, tikt de klok weer langzaam door. Bezoek komt er nauwelijks of niet.

Waarom dure cadeaus voor sinterklaas of kerst? Naastenliefde geven is anderen en onszelf het grootste cadeau geven wat er is.

Lopen voor leven en dood

De kerk is overvol en de mandjes met de door ons gedrukte kerkboekjes zijn helemaal leeg. Als de kerkdienst net is begonnen, verzamel ik samen met mijn collega alvast de volle condoleancebladen. Ook leggen we de gedachtenisprentjes klaar die de gasten na afloop mee mogen nemen. 

De kerkdienst is een minuut of tien bezig als ineens, midden in één van de achterste banken, twee dames opstaan en zich naar het einde van de bank worstelen.  Even denk ik dat ik moet ingrijpen. Zou één van hen onwel zijn geworden? Acute diarree, maagklachten, het gas aan laten staan, geen oppas geregeld? Er gaat van alles door mijn hoofd.

Ze rennen langs me heen de kerk uit. Ik loop ze snel achterna en vraag nog: ‘kan ik iets doen?’
‘Nee hoor,’ roepen ze, zonder te stoppen. ‘We zijn vroedvrouwen en moeten naar een bevalling.’

Het leven en de dood, wat kan het toch dicht bij elkaar liggen.

Zo lief

Vanavond verzorgen wij een condoleancebezoek. Het is druk, erg druk. De overledene heeft kleinkinderen in de leeftijd van 8 tot 14 jaar en vooraf had ik aan enkele van hen gevraagd of ze misschien gedachteniskaartjes wilden uitdelen. Dit wilden ze wel. ‘Dan heb je mooi wat te doen,’ zei hun moeder nog.

Hele rijen mensen staan te wachten totdat ze de familie kunnen condoleren en langzaam schuifelen de belangstellenden voorbij. Dan verschijnt er plotseling een grote glimlach op het gezicht van één van de kleindochters die de kaartjes uitdeelt. Ze is een jaar of 10 oud. Haar vriendinnetje van school is er, samen met haar moeder. Ze sluiten eerst aan in de rij van belangstellenden, om de familie te condoleren. Maar waar het meisje eigenlijk voor komt is voor haar vriendinnetje. Als ze alle mensen in de rij een hand heeft gegeven rent ze bijna naar de deur waar haar vriendinnetje staat met de kaartjes. Ze omhelst haar en beide meiden houden elkaar een poosje stevig vast. De glimlach op het gezicht van de kleindochter is nu verdwenen en terwijl ze elkaar knuffelen lopen de tranen over haar wangen. Haar vriendinnetje geeft haar tenslotte nog een mooie kaart en zegt: ‘hier, deze is voor jou.’

Het is ontroerend om te zien, twee kleine meiden die elkaar zo steunen bij het verlies van opa.

Onuitwisbaar

Ondanks het verdriet wordt er ook wel gelachen tijdens een regeling van een uitvaart of bij een plechtigheid.

Zo ook afgelopen week tijdens een plechtigheid in het crematorium.

Een voorgangster van de Rooms Katholieke kerk gaat voor. Alles verloopt prima en zoals gebruikelijk, net voor het einde van de plechtigheid, geeft ze de overledene de laatste zegening. Ze pakt de wijwaterkwast en doopt deze diep in de emmer. Dan sprenkelt ze het wijwater rijkelijk over de kist en zegent ze de overledene. Vervolgens pakt ze het kruisje op van de kist. Dit heeft ze er vlak voor aanvang van de plechtigheid op gelegd en zo dadelijk zal ze dit meegeven aan de familie.

‘Onuitwisbaar is zijn naam,’ zo roept ze. ‘Zijn naam geschreven op het kruis.’ Alle belangstellenden kijken naar het kruisje dat ze in haar hand vast houdt, hoog boven haar hoofd. Ik kan mijn lachen met moeite inhouden en hoor meer mensen om me heen grinniken. Onuitwisbaar had ze toch gezegd? Wat we zien is een kruisje met daarop een zwarte vlek. De naam van de overledene was er kennelijk op geschreven met een stift die niet watervast bleek te zijn. Met als gevolg dat het inmiddels zwart geworden wijwater langs haar hand en arm omlaag loopt, zo haar mouw in.

Onuitwisbaar, dit moment.

Verhalen uit het verleden

Het is me deze week drie keer overkomen. Ik zal de boom die we voor mijn vader hebben geplant op Herdenkingspark Scholtenhagen vanavond nog maar eens extra water geven, zo schiet het door mijn hoofd.

Het is de afgelopen weekenden druk geweest. De bus naar de Hemelpoort vertrok schijnbaar de laatste weken vaak in het weekend. Doordat we gelukkig werken met een team van goede collega’s, blijft de tijd en aandacht voor de nabestaanden gewaarborgd. Zo verzorgde één van mijn collega’s een uitvaart in Eibergen en zelf was ik bezig met een uitvaart in Haaksbergen.

‘Ik ben je vader nog steeds erg dankbaar,’ krijg ik te horen als ik de kaarten bezorg bij één van de nabestaanden. ‘Omdat ik vroeger Piedro schoenen aan moest, kan ik vandaag nog steeds iedere dag op hoge hakken lopen.' Mijn hart begint te gloeien van zo’n lieve opmerking.

Nog dezelfde dag krijg ik een soortgelijke reactie bij een andere familie. ‘Weet je waarom ik jou heb gebeld? Oe vader hef d’r veur e zorgd dat mien mooder weer good kon loop’n.’ En wederom denk ik, wat heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds veel aan hem te danken.

En als ik dan voor een voorgesprek bij een familie kom, om alvast eens te praten hoe het straks na een overlijden zou moeten gaan, laat mevrouw me net voordat ik wil vertrekken een paar Piedro kinderschoentjes zien, in maat 22. ‘Kijk,’ zegt ze. ‘Onze oudste zoon heeft ze aangehad en op advies van je vader daarna nog 2 andere kinderen van ons gezin.’ Je vader zei bij de derde, ‘de schoenen zijn nog prima, maar doe er deze keer even een paar andere veters in, dan lijkt het nog alsof hij andere schoentjes aan heeft.’

Mijn vader. Hij is al gestorven in 2012 maar leeft nog voort, iedere dag.

Even bijpraten

Steeds vaker krijgen we de vraag: ‘Kun je niet een keertje langskomen om eens bij te praten?’

Zo ben ik vanmiddag op bezoek bij een echtpaar, beiden halverwege in de zestig, dat me heeft uitgenodigd om eens te komen praten over hun uitvaartwensen. ‘Niet dat ik van plan ben om binnenkort al dood te gaan hoor,’ zo begint meneer. Het ijs is meteen gebroken en tijdens het plezierige gesprek dat volgt vertellen ze mij iets over hun leven, hun belevenissen en over hun ideeën over de uitvaart. Ik op mijn beurt geef aan wat mogelijkheden zijn en bied ze stof tot nadenken. De koffie die me wordt voorgezet smaakt goed en ik probeer het gesprek een niet te zware lading te geven. Vaak horen we van de mensen met wie we een gesprek hebben gehad dat ze blij zijn dat ze dit maar geregeld hebben. Dan hoeven ze hier in ieder geval niet meer over na te denken en dat geeft rust.

Bijna aan het einde van het gesprek komt mevrouw met een krantenknipsel naar me toe. ‘En hier wille wie ook geerne an met doon,’ zegt ze terwijl ze me het artikel overhandigt. Het gaat om Joop Weeink Uitvaartborg, een laagdrempelige voorziening die wij bieden als aanvulling op een uitvaartverzekering of lidmaatschap van een uitvaartvereniging, met aantrekkelijke korting voor de nabestaanden.

Nadat ik alles heb opgeschreven pak ik mijn spullen weer in mijn tas en loop naar de kapstok om mijn jas weer aan te trekken. ‘Je mag best weten dat ik erg tegen dit gesprek heb op gezien,’ zo vertelt mevrouw. ‘Maar ’t veul mie hartstikke met,’ voegt ze eraan toe. Met een goed gevoel stap ik weer in mijn auto en ga op weg naar kantoor om alles uit te werken.

Even bijpraten, met als resultaat een gerust gevoel voor later. U hoeft er echt niet tegenop te zien.

Voor een uitvaart die we een tijd geleden mochten verzorgen kwamen we op een boerderij, net buiten de drukte van de grote stad. Een prachtige plek. Hier woonde de bewoner nog tot kort voor zijn overlijden. Toen bleek dat de dokter in het ziekenhuis hem had opgegeven, was er geen mogelijkheid meer om terug te keren naar zijn vertrouwde plek. De plek waar hij tot een aantal jaren geleden nog woonde met zijn vrouw. Ze was overleden en sinds die tijd was hij zich nog extra gaan richten op zijn passie: paarden.

Terwijl we met de familie de uitvaart bespreken, praten we over zijn leven en wat hem zoal bezig hield. We gaan ervoor zorgen dat meneer thuis komt in zijn eigen huis. Daar zal hij worden opgebaard en kunnen de mensen afscheid van hem komen nemen. Nog even 1 keer over het erf, zijn erf, om daarna de familie te condoleren en voor de laatste keer afscheid te nemen. Overal in huis hangen foto’s uit zijn leven en aan de kapstok hangen nog een pet van hem en zijn stok, als stille getuigen.

Op de dag van de uitvaart halen we meneer thuis op met een mooie, zwarte rouwauto. Op weg naar het crematorium stopt de rouwauto even op een in de buurt van het crematorium gelegen parkeerplaats.

Daar loopt hij dan, zijn grote trots, zijn viervoeter waar hij zoveel plezier mee beleefde. Achter hem een kar, met op de bok een prachtig geklede menner in vol ornaat, met bolhoed. Het span gaat de rouwauto vooruit en begeleidt zijn baas op zijn laatste reis. Op het crematoriumterrein hebben de gasten zich verzameld op de parkeerplaats, om nog 1 keer zijn grote trots te bewonderen. Menig traantje wordt weggepinkt. Met een brok in mijn keel volg ik het paard, dat langs me heen loopt. Nog 1 keer een ererondje.

En dan, als de ereronde gemaakt is, stopt het paard voor de rouwauto en maakt een buiging. Een buiging die misschien toevallig is, maar wel veel indruk maakt op vele gasten.

Bedankt baas, voor de fijne tijd samen.

Veel oudere mensen

Het is een zwoele avond middenin de week als we ons voorbereiden op een condoleance.

De familie is inmiddels gearriveerd en we hebben nog zeker 15 minuten de tijd voor we de eerste gasten binnen zullen laten. Nadat de familieleden nog even bij de kist zijn gaan staan en vader hebben begroet, lopen ze naar hun plaats om de condoleances in ontvangst te nemen. Vele honderden mensen lopen langs de baar en condoleren de familie.

Aan het eind van de condoleance voeg ik me bij de familie. “Er waren veel oudere mensen”, zo zegt de oudste zoon tegen zijn moeder. “Dat zijn geen oudere mensen”, zegt zijn moeder. “Dat zijn vroege vogels. Mensen die iedere morgen heel vroeg opstaan om in het zwembad hun baantjes te trekken”.

Er komt een klimlach op de gezichten van de familieleden. Tja, het is maar hoe je het ziet.

Vroege vogels

12 slagen

Vandaag nemen we afscheid van Jan, de Klokkenmaker. Iedereen in het dorp die een klok gerepareerd wilde hebben, wist hem wel te vinden. In zijn tuinhuisje, achterin zijn tuin, bracht hij vele uren door met het repareren van klokken. Hier in dit ateliertje stond voor Jan de tijd soms letterlijk even stil. Maar vanaf vandaag zullen de mensen in zijn omgeving op zoek moeten naar een andere klokkenmaker, want Jan is ‘oet de tied’.

In het crematorium kijken we mooi uit over de tuin. Voorin de aula staat de kist met daarin het lichaam van Jan. Op het deksel ligt een prachtig bloemstuk in de vorm van een klok. We luisteren naar zijn levensverhaal en naar een enkel muziekstuk met vogelgeluiden, iets waar hij zo van hield. Aan het einde van de bijeenkomst vraag ik aan de gasten om, voor zover mogelijk, uit respect en uit dankbaarheid te gaan staan. Dan is het stil in de aula, 1 minuut. Daarna start ik het volgende geluidsfragment. In dit geval klinkt er geen muziek, maar horen we de slagen van een klok. Het zijn de klanken van de gevelklok die Jan zelf bouwde en die bij hem thuis buiten aan de schuur hangt.

Na een minuut van stilte zijn het 12 slagen van de klok die de stilte doorbreken. 12 slagen van zijn zelfgebouwde klok.

Kippenvel.

Haastige spoed....

Aandacht is erg belangrijk in de uitvaartbranche. Geen of te weinig aandacht besteden aan details bij het voorbereiden en uitvoeren van een uitvaart kan erg vervelende en soms ook pijnlijke gevolgen hebben.

Een proefdruk van rouwdrukwerk maken en laten goedkeuren door de opdrachtgever van de uitvaart is wat ons betreft dan ook een must. Dit geldt niet alleen voor de rouwkaart, maar zeker ook voor de rouwadvertentie, die immers door een breed publiek wordt gezien. Wij maken samen met de nabestaanden de tekst op, kijken daarna de proefdruk eerst zelf na en laten deze vervolgens goedkeuren door de opdrachtgever van de uitvaart. Een foutje is namelijk zo gemaakt.

Dat dit niet altijd zo gebeurt blijkt wel uit de afbeelding. Een gênant voorbeeld waartoe onvoldoende aandacht kan leiden…..

Haastige spoed is zelden goed!

 

Muziek die u raakt

Hoe vaak u sommige muziekstukken ook al heeft gehoord, soms komt de tekst van een nummer pas echt binnen tijdens een afscheidsplechtigheid.

Muziek is een essentieel onderdeel van de uitvaart. Muziek raakt mensen, roept herinneringen op en zegt soms meer dan vele woorden. Ook horen we mensen zeggen: ‘ik kies juist niet voor dit nummer omdat, als ik het later op de radio weer hoor, ik iedere keer aan dit afscheid moet denken’.

Uitvaartmuziek Top 100, Top 2000, of gewoon uw eigen muziek die u hoorde toen u net uw partner leerde kennen en smoorverliefd werd. Alle muziek komt voorbij. Van Ave Maria tot Reinard Mey, van Time to say Goodbye tot Laat me.

Onlangs mochten we een uitvaart verzorgen waar, nadat de vader enkele woorden had gesproken, het prachtige ‘The Lord Bless You and Keep You’ van John Rutter werd gespeeld. Hij had het vroeger gezongen in een knapenkoor en vond troost in dit nummer.

Hieronder volgen nog een drietal inspirerende nummers die we u niet willen onthouden en die u kunt beluisteren door op de linkjes te klikken:

 

In onze boom

 

 

 

 

 

 

  

In onze boom, groen als nooit tevoren,

branden sommige lampjes niet.

Het valt niet op, het zit niet van voren.

Eigenlijk niemand die het ziet.

De lampjes zijn niet stuk of zo,

ze geven gewoon geen licht.

En wij… wij laten het gebeuren,

het zit toch niet in het zicht.

Maar ergens in de nacht, als alle andere lichtjes doven,

zien wij soms onverwacht en haast niet te geloven...

die paar lampjes stilletjes fonkelen,

warmer en mooier dan de rest.

Wij weten dan weer,

dat elk lampje wil schijnen met de kerst!

Team Joop Weeink Uitvaartverzorging wenst u warme en lichte kerstdagen en alle goeds voor 2016!

Ik ben een kind van Maria

Het is iedere keer weer een bijzonder emotioneel moment wanneer we samen met de familie de kist definitief sluiten. Hun dierbare die ze voor de laatste keer zien. De allerlaatste keer.

Als uitvaartleider maken we dan ook vaak van dit moment een moment waarin we samen met de familie even bewust stilstaan bij de allerlaatste keer. Soms lezen we een tekst, zeggen we iets kleins, soms zijn we even stil of luisteren we naar een muziekstuk.

Zo herinner ik me het moment waarop we luisterden naar ‘Ik ben een kind van Maria’. Samen met de familie, bestaande uit kinderen, schoonkinderen, kleinkinderen en enkele achterkleinkinderen sloten we de kist. De deksel, die door velen aan de binnenzijde was betekend, werd tijdens dit muziekstuk heel voorzichtig en vol eerbied op de kist gelegd.

Ik ben een kind van Maria, mijn moeder is zij…

Haar levensjas had ze na vele jaren mogen afleggen. Haar handen die nooit stil hadden gestaan, ze mocht ze rusten. Ze mocht gaan en zich voegen bij degenen die ze liefhad.

Maar het doet pijn om los te laten, ondanks haar hoge leeftijd. Ik geef de familie de knopjes aan om het deksel dicht te schroeven. Een ieder sluit af met zijn eigen herinneringen, met zijn eigen verdriet. We luisteren naar de tekst van de cd alsof moeder het zong.

En elke dag zegent zij mij en elke dag zegent zij mij
Ik ben een kind van Maria, 'k herhaal het blij gezind
Ik ben Maria's kind, ja, ik ben Maria's kind

'Prijsje' op de kist

Tijdens iedere uitvaart zijn wij als uitvaartondernemer verplicht om de kist te voorzien van een zogenaamd registratienummer. Dit nummer moet corresponderen met het nummer dat staat op de formulieren die we aanleveren aan crematorium- of begraafplaats personeel.

Onlangs maakte ik een situatie mee dat de familie, die zelf de kist had binnengedragen bij het crematorium, in de familiekamer nog even snel het ‘stickertje’ had verwijderd dat net onder het handvat zat aan de achterzijde van de kist. Een van de familieleden had hiertoe besloten in de veronderstelling dat het de verkoopprijs of artikelnummer van de kist was en dat het niet op de kist hoorde te zitten.

Een handeling met grote gevolgen…..

Het verwijderen van dit stickertje heeft grote gevolgen. Het is namelijk niet een prijsje of artikelnummer, maar het registratienummer van de overledene. Zodra dit nummer niet op de kist aanwezig is bij binnenkomst in het crematorium moet de kist weer worden opengemaakt. Twee familieleden moeten dan tegenover de gastvrouw/heer verklaren dat dit het lichaam is van hun dierbare.

Een situatie die we liever niet willen meemaken nadat we een half uur ervoor definitief de kist hebben moeten sluiten. Of juist een moment om toch nog snel even te kijken……………

Stoppen voor de stoet

Nadat de uitvaartviering heeft plaatsgevonden, verlaten alle bezoekers de kerk, om daar te wachten totdat we mevrouw naar haar laatste rustplaats gaan brengen. Omdat het kerkhof slechts op 10 minuten loopafstand van de kerk is, gaan we te voet. De stoet komt langzaam in beweging en ik loop keurig voor de rouwauto uit. Ik draag mijn hoed in de handen en niet op mijn hoofd, gewoon omdat hij me niet staat. Achter mij lopen zes dragers strak in de pas, daarachter komt de rouwauto en achter de auto volgt een lange rij van wel enkele honderden familieleden en belangstellenden.

Voor ons komt een auto aangereden die keurig stopt en de motor zelfs uitzet zodra we deze passeren. Plotseling zie ik een fietser van links komen die nog net voor deze stilstaande auto en voor mij langs fietst om zo de stoet voor te zijn. Ik ben verbaasd over het onfatsoen van sommige weggebruikers, dat ik telkens weer tref tijdens mijn werk als uitvaartleider. Regelmatig wordt een rouwstoet doorkruist door andere weggebruikers, die kennelijk nog nooit hebben gehoord van de regel dat een rouwstoet bestaande uit motorvoertuigen niet mag worden onderbroken door ander verkeer.

Scheldpartijen, geclaxonneer, brommers die dwars door een stoet heen crossen, mensen die luid pratend langs een stoet fietsen. Het zijn maar enkele voorbeelden van gedrag in het verkeer dat getuigt van weinig of geen respect voor overledenen en hun nabestaanden. Ik heb zelfs een keer meegemaakt dat een vrachtwagen op een rotonde tussen de rouwauto en de volgauto’s doorschoot.

Tijdens de wandeling naar het kerkhof van nog geen kilometer zijn we nu al weer enkele keren ingehaald door verschillende auto’s en door schoolgaande fietsers. Als ik de zoveelste auto van achteren hoor aankomen is de maat vol. Ik bedenk me geen moment en probeer de auto met een flinke armbeweging tot stilstand te manen en naar de zijkant van de weg te wijzen. Maar dan zie ik plotseling in de bewuste auto de hevig verschrikte gezichten van meneer pastoor en zijn gevolg. Later hoor ik dat ze ons wilden passeren om als eerste bij het kerkhof te zijn, zodat ze ons bij de ingang konden opwachten.

Tja, misschien is er een herkenningsteken te bedenken voor geestelijken op weg naar het kerkhof…..

slogan1

Joop Weeink Uitvaartborg

Een gerust gevoel voor later.....